Berlin vom Todesstreifen zur Erinnerung...

Na de val van de Muur in 1989 blijven van de grensgebieden binnen en buiten Berlijn slechts kale vlaktes over die opnieuw bebouwd moeten gaan worden. Dat is echter gemakkelijker gezegd dan gedaan. De grandeur van het bruisende Berlijn uit de jaren 20 is verdwenen door de enorme verwoestingen tijdens W.O. II. Door de Muur en de bijbehorende politieke tweedeling zijn Oost- en West-Berlijn bijna 30 jaar gescheiden. Er ontstaan 2 compleet verschillende steden met ieder haar eigen architectuur, infrastructuur etc. En in 1990 drukt de samenvoeging van de twee Duitslanden zwaar op de begroting. De Oostmark wordt 1 op 1 ingewisseld, terwijl deze lang niet zoveel waard is. Kortom, het geld is op.

Pas wanneer Berlijn in 1991 (opnieuw) tot hoofdstad van Duitsland wordt verkozen en de Duitse regering gaat verhuizen komt er meer geld vrij. Berlijn is hard op weg om weer één van Europa’s belangrijkste metropolen te worden op het gebied van cultuur, architectuur, uitgaansleven etc.

Vanaf 1985 tot 2003 fotografeerde ik het grensgebied, de restanten van de Muur, de Todesstreifen en het achtergebleven niemandsland. Van het gebied tussen Brandenburger Tor en Potsdamer Platz, in de Bernauer Straße en in Lichtenrade. De stad is grauw, bijna kleurloos, chaotisch en verpauperd. Er breekt een nieuwe tijd aan, van herstel en wederopbouw. Deze fotoserie toont Berlijn zoals weinig mensen haar wellicht kennen. Gebieden die nu zijn volgebouwd met moderne kantoren en woonblokken waren toen slechts grasland, een desolaat landschap. Veel van de foto’s zijn nu slechts herinneringen, vaak is er niets herkenbaars meer. De kwaliteit van de foto’s laat soms te wensen over, maar het is een unieke serie waarin je langzaam maar zeker de nieuwe kleuren van de stad ziet ontstaan.

Deze (zwart-wit) reportage, genomen langs de verlaten spoorlijn van Haarlem naar IJmuiden, is onderdeel geweest van een eerstejaars eindopdracht van mijn fotografie-opleiding bij Statief.

De serie gaat terug in de tijd, pakweg jaren 50. In die jaren was de spoorlijn drukbezet. Model Amber reist te voet met een (oude) koffer vol levenservaringen langs het spoor. Haar leven zit op dood spoor en ze gaat op zoek naar betere tijden. Uiteindelijk belandt ze op een echt station, waar een trein haar verder mee zal nemen. Gezien de weersomstandigheden (grijs) en het vele overwoekerende groen langs het spoor die zwart-wit foto's niet echt dynamisch maken heb ik Amber gevraagd een opvallend jurkje te dragen. Door de foto's in te flitsen ontstaat meer contrast.